Panel ustawień Claude Code otwiera się komendą /config i wygląda dokładnie tak, jak wyglądają panele ustawień: kolumna nazw, kolumna wartości, ani jednego zdania o tym, co się stanie po przełączeniu którejkolwiek z nich. Część pozycji da się rozszyfrować z samej nazwy. Część brzmi jak nazwa funkcji, o której nie wiadomo nawet, czy się jej używa.

Przechodzimy więc przez najważniejsze pozycje – ale nie w kolejności, w jakiej leżą na ekranie, tylko w czterech grupach, po tym, na co dana pozycja realnie wpływa. Najpierw te, które widać na zużyciu tokenów, bo tam pomyłka kosztuje najwięcej.

Jedna rzecz o samym panelu, zanim zaczniemy. Na dole ekranu Claude Code wypisuje, co robią klawisze w opcji, która jest wybrana, i ta linia zmienia się z opcji na opcję – przy zwykłym przełączniku będzie tam co innego niż przy opcji z listą wartości do wyboru. Kiedy nie wiadomo, jak zmienić to, co masz zaznaczone, odpowiedź jest na dole ekranu.

O najważniejszych ustawieniach zrobiliśmy osobną lekcję – tutaj zgłębiamy temat bardziej. I jedna uwaga, zanim wejdziemy w szczegóły: Claude Code rozwija się szybko. Pozycja, która dziś nazywa się tak, za miesiąc może nazywać się inaczej, a obok niej mogą pojawić się nowe.

Co wpływa na zużycie tokenów

Pięć pozycji, przy których ustawienie robi różnicę w tym, jak szybko dobijasz do limitu swojego planu. Dwie ostatnie potrafią zmienić zużycie o rząd wielkości, więc przeczytaj je nawet wtedy, gdy nic w nich nie zmienisz.

Auto-compact

Claude Code trzyma w pamięci całą waszą rozmowę, ale ma na to ograniczone miejsce. Przy włączonym auto-compacie starsza część rozmowy zostaje w odpowiednim momencie streszczona i praca idzie dalej ze streszczeniem; przy wyłączonym rozmowa dobija do granicy i się zatrzymuje. Zostaw włączone – tak jest domyślnie. Pamiętaj tylko, co z tego wynika: szczegół napisany przez ciebie dwie godziny wcześniej może nie przetrwać streszczenia, więc rzeczy, które mają obowiązywać zawsze, zapisz w pliku z instrukcjami.

Thinking mode

Przy włączonym trybie myślenia Claude, zanim odpowie, przeznacza część pracy na rozumowanie, które nie trafia do samej odpowiedzi. Domyślnie jest włączony i zostaw go tak – szerzej opisaliśmy go w poradzie o modelach, razem z poziomem effort, z którym bywa mylony.

Model

Model można wybrać w panelu ustawień albo od razu przejść do jego ustawień komendą /model; domyślna wartość dobiera model do twojego planu. Rekomendacji nie damy tutaj w jednym zdaniu, bo dobry wybór zależy od rodzaju pracy – temat został przez nas opisany w osobnych wpisach: poradzie o tym, który model do czego i lekcji o ustawieniach na start.

Dynamic workflows i Dynamic workflow size

Przy włączonym Dynamic workflows Claude Code może przy trudniejszym zadaniu napisać sobie skrypt, który rozdziela pracę między wielu pomocniczych agentów działających równolegle, a potem zbiera od nich wyniki – przy dużym przeszukiwaniu albo przeglądzie wielu plików naraz robi to realną różnicę w czasie. Ta równoległość ma swoją cenę i Claude Code mówi o niej wprost: wiele agentów pracujących naraz potrafi zużyć bardzo dużo tokenów w krótkim czasie, a wszystko liczy się do limitu twojego planu. Zalecamy włączyć, ale świadomie – i zacznij od sprawdzenia, jak ta pozycja stoi u ciebie, bo wartość domyślna zależy od planu. Uruchomiony przepływ zatrzymasz w każdej chwili komendą /workflows.

Pozycją niżej, Dynamic workflow size, ustawia się górną liczbę agentów w jednym takim przepływie: small to mniej niż pięciu, medium mniej niż piętnastu, a large i unrestricted idą wyraźnie wyżej. Domyślnie jest medium – zostaw je albo zejdź na small, jeśli wolisz, żeby przepływ dostawał kilku agentów zamiast kilkunastu.

Ultracode keyword trigger

Ultracode to tryb, w którym Claude Code pracuje na najwyższym poziomie effort i traktuje orkiestrację wielu agentów jako domyślny sposób działania, a nie ostateczność; wymaga włączonego Dynamic workflows i modelu, który obsługuje najwyższy effort. Sama pozycja w panelu przełącza jednak coś węższego, niż sugeruje nazwa: decyduje o tym, czy samo słowo „ultracode” w twojej wiadomości ma automatycznie włączać ten tryb dla tej jednej odpowiedzi, i domyślnie ma. Zalecamy wyłączyć – nie dlatego, że tryb jest zły, bo bywa świetny przy dużym, jednorazowym przeglądzie, ale dlatego, że wyzwalanie go przypadkowym słowem w zdaniu to najdroższy możliwy sposób jego uruchamiania. Po wyłączeniu wyzwalacza tryb dalej jest dostępny: wystarczy poprosić o niego wprost.

Ile kontroli zostaje przy tobie

Tu decydujesz, o co Claude Code pyta, zanim coś zrobi, gdzie lądują efekty jego pracy i skąd bierze się wersja, która u ciebie działa.

Default permission mode

Tryb uprawnień decyduje o tym, o co Claude Code pyta, zanim coś zrobi. Czytanie plików nie wymaga zgody w żadnym trybie – różnice zaczynają się przy zmianach i komendach.

  • Manual – tryb domyślny. Każda zmiana pliku i każda komenda czeka na twoje potwierdzenie.
  • Accept edits – zmiany plików w folderze, w którym pracujesz, oraz kilka podstawowych operacji na plikach idą bez pytania.
  • Auto – tryb, który ocenia każde działanie i sam decyduje, czy trzeba o nie zapytać. W praktyce Claude Code edytuje wtedy pliki, uruchamia skrypty i wprowadza drobne zmiany w systemie sam, a zatrzymuje się dopiero przy poważniejszych ingerencjach.
  • Don’t ask – Claude Code nie zadaje żadnych pytań, i to nie znaczy, że wolno mu więcej. Odwrotnie: wszystko, o co musiałby zapytać, zostaje automatycznie odrzucone.
  • Plan – tryb, w którym Claude Code niczego nie wykonuje. Czyta, analizuje i przedstawia plan działania, a ty decydujesz, czy go zatwierdzić. Po zatwierdzeniu planu tryb zmienia się automatycznie na Accept edits.

Przy Don’t ask warto zatrzymać się na chwilę dłużej, bo nazwa mówi coś innego niż zachowanie. Przechodzi tam tylko to, na co zgoda była zapisana wcześniej – w regułach uprawnień – plus czytanie plików. Wszystko poza tym Claude Code odrzuca sam, bez pytania i bez czekania. Zgoda musi więc istnieć, zanim w ogóle spróbuje. Zgody klikane w trakcie pracy liczą się o tyle, o ile była przy nich wybrana opcja „nie pytaj o to więcej” – wtedy trafiają do reguł i obowiązują także tutaj. Zwykłe „tak” w trybie Accept edits dotyczy jednej sytuacji i znika razem z nią. Co masz już zapisane w regułach, podejrzysz komendą /permissions. Tryb powstał do uruchomień, przy których nikt nie siedzi przy klawiaturze, i przy zwykłej pracy nie ma po co go włączać.

Na start polecamy zostać przy trybie Manual. Kiedy po kilku tygodniach okaże się, że Claude Code robi mniej więcej to, o co go prosisz, i że zatwierdzasz jego zmiany odruchowo, przejście na Auto albo Accept edits daje mu więcej samodzielności bez oddawania kontroli w ciemno. Tryb Plan działa inaczej niż pozostałe, więc potraktuj go osobno: nie ustawia się go raz na zawsze, tylko włącza wtedy, gdy zadanie jest większe i chcesz najpierw zobaczyć, co Claude Code zamierza zrobić.

Jedna rzecz jest przy tym niezależna od trybu – automatyczne zatwierdzanie kończy się na plikach roboczych, bo katalog z historią zmian, katalog z ustawieniami Claude Code, pliki startowe twojej powłoki i kilka innych miejsc są chronione osobno i zapis do nich wymaga zgody także w luźniejszych trybach.

Tryby uprawnień

Question auto-continue timeout

Kiedy Claude Code zadaje ci pytanie z opcjami do wyboru, zatrzymuje się, dopóki nie udzielisz odpowiedzi. Question auto-continue timeout pozwala ustawić czas, po którym AI przestanie czekać i samodzielnie wybierze pierwszą, rekomendowaną opcję. Do wyboru: minuta, pięć minut, dziesięć minut albo „nigdy”, i to ostatnie jest domyślne. Na początku zostaw „nigdy”, bo póki nie wiesz, o co Claude Code zwykle pyta, nie chcesz, żeby sam sobie odpowiadał. Później to ustawienie robi się przydatne dość konkretnie: jeśli zostawiasz Claude Code z większym zadaniem i odchodzisz od komputera, pięć albo dziesięć minut oznacza, że nie zastaniesz go po powrocie stojącego od godziny na jednym pytaniu.

Artifacts

Artefakt to gotowa rzecz – strona, mały interfejs, wizualizacja – którą Claude publikuje pod własnym adresem, tak żeby dało się ją komuś wysłać linkiem. Zalecamy wyłączyć, i to z konkretnego powodu: jedną z ważniejszych zalet pracy w Claude Code jest to, że wszystko, co powstaje, powstaje na twoim dysku i zostaje tam także wtedy, gdy przestaniesz korzystać z narzędzia, a artefakt tę własność zmienia, bo plik ląduje po stronie Claude’a. Jeśli akurat robisz coś do pokazania na zewnątrz, włącz na tę jedną okazję.

Auto-update channel

Claude Code aktualizuje się sam, przy uruchomieniu, i ta pozycja decyduje tylko o tym, skąd bierze wersje: latest to każde nowe wydanie od razu, stable to wersje po pewnym czasie na rynku. Wybierz stable – nowe wydania wychodzą często i czasem coś w nich nie działa, a kanał stabilny oznacza, że taka wersja zdąży zostać poprawiona, zanim trafi do ciebie. Przy samym przełączeniu pojawi się pytanie, bo kanał stabilny bywa starszy niż wersja, którą masz teraz: Claude Code zapyta, czy pozwolić na cofnięcie do wersji z kanału stabilnego, czy zostać na obecnej, aż kanał ją dogoni. Przy tym jednym pytaniu wybierz drugą odpowiedź – zostajesz z tym, co już działa, a więcej się ono nie pojawi.

Enable Remote Control for all sessions

Zdalne sterowanie pozwala podejrzeć sesję Claude Code i pokierować nią spoza terminala, w którym się uruchomiła, a ta pozycja decyduje o jednej rzeczy: czy takie połączenie ma się zestawiać samo przy każdym starcie. True oznacza, że tak, każda sesja startuje z gotowym połączeniem; false, że żadna; default oddaje decyzję ustawieniu przychodzącemu z zewnątrz, czyli temu, co jest ustawione po stronie twojego konta. Wyboru tu nie narzucamy – zależy od czegoś, czego z zewnątrz nie widać, czyli od tego, czy w ogóle korzystasz ze zdalnego sterowania. Default i false to dwie różne wartości – łatwo to przeoczyć.

Messages from your other sessions

Messages from your other sessions ma znaczenie tylko na macOS i na Linuksie, w tym w Linuksie pod WSL – na natywnym Windowsie mechanizm, którego ta opcja dotyczy, nie działa. Chodzi o pisanie między sesjami: Claude Code potrafi przekazać wiadomość z jednej twojej otwartej sesji do drugiej, na przykład wtedy, gdy w jednym oknie kończy się coś, na co drugie okno czeka.

Ustawiasz tu, co się dzieje z wiadomością przychodzącą do tej sesji. Accept dostarcza ją od razu, hold odkłada i pokazuje pytanie, czy wpuścić, refuse odrzuca bez dostarczenia. Gdy nie ustawisz nic, Claude Code rozstrzyga to sam, porównując tryby uprawnień obu sesji.

Pracujesz w jednym oknie – ta opcja nic u ciebie nie zmienia i można ją spokojnie zostawić. Przy kilku oknach naraz polecamy na start hold: wiadomości nie przepadają, a zanim któraś trafi do rozmowy, zobaczysz, co jedna sesja pisze do drugiej. Po kilku dniach będzie wiadomo, czy to pytanie jest jeszcze potrzebne.

Dialog expiry

Dialog expiry to ten sam mechanizm co Question auto-continue timeout wyżej, tylko dla innego pytania: tego o wiadomość przychodzącą z twojej innej sesji, opisanego przed chwilą. Ustawiasz czas, po którym Claude Code przestaje czekać na twoją odpowiedź, i tak samo jak tam domyślne jest never, czyli pytanie czeka na twoje kliknięcie. Zostaw je na początku – z tego samego powodu, dla którego zostawiasz „nigdy” przy poprzedniej opcji.

Wiadomości między sesjami

W jaki sposób Claude Code się komunikuje

Cztery pozycje, które nie zmieniają tego, co Claude Code robi – tylko to, ile i jak o tym mówi.

Output style

Styl wypowiedzi, w jakim pracuje Claude. Do wyboru pięć:

  • Default – normalna praca, bez dodatkowych ról.
  • Explanatory – Claude przy okazji pracy tłumaczy swoje wybory: dlaczego zrobił coś w ten sposób, jak działa to, czego właśnie użył.
  • Learning – tryb nauki. Claude zatrzymuje się i prosi ciebie o samodzielne napisanie drobnych fragmentów, żeby dać ci praktykę zamiast gotowego wyniku.
  • Proactive – Claude działa od razu, ogranicza przerywanie pytaniami i woli zrobić niż zaplanować.
  • Concise – Claude zaczyna od wyniku, pomija wstęp i opowiadanie o tym, co przed chwilą zrobił, a odpowiedzi trzyma krótkie. Samo zadanie wykonuje przy tym tak samo dokładnie jak w stylu Default. Poproszony o wyjaśnienie, podaje je w całości, a komunikaty o błędach, ostrzeżenia o bezpieczeństwie i pytania o działania nieodwracalne zostają w pełnym brzmieniu. Styl doszedł w sierpniu 2026, więc jeśli go nie widzisz na liście, zaktualizuj Claude Code.

Polecamy Default albo Explanatory – to drugie wtedy, gdy chcesz przy okazji rozumieć, co się dzieje, i nie przeszkadza ci trochę więcej tekstu. Learning ma sens tylko wtedy, gdy używasz Claude’a do nauki: w tym trybie Claude wchodzi w rolę nauczyciela i część zadań odsyła z powrotem do ciebie, co nie jest przydatne, kiedy zależy ci na automatyzacji zadań i jak największej autonomii Claude’a. Concise wybierz wtedy, gdy pracujesz z Claude Code na tyle długo, że jego relacja z pracy nic ci już nie mówi, i chcesz zobaczyć sam wynik. Na początku szkoda z tego opowiadania rezygnować: to po nim poznajesz, co Claude Code właściwie robi na twoich plikach. Proactive bywa bardzo wygodny, ale dopiero wtedy, gdy współpraca jest już wypracowana i wiesz, czego się po Claudzie spodziewać. Wcześniej ten styl działa przeciwko tobie: skoro Claude rzadziej przerywa pracę pytaniem, masz mniej momentów, w których możesz go zawrócić, zanim zrobi coś nie tak.

Style wypowiedzi

Verbose output

Włączony tryb verbose pokazuje pełne wyjście narzędzi, których Claude Code używa – całą zawartość odczytanego pliku, całą odpowiedź komendy – a przy wyłączonym widzisz skrócone podsumowania. Lepiej zostawić wyłączone, bo pełne wyjście zamienia terminal w ścianę tekstu, przez którą trzeba przewijać, żeby znaleźć zdanie od Claude’a. To ustawienie zmienia tylko ilość informacji, jakie zwracają narzędzia, z których korzysta Claude, nie gadatliwość samego asystenta – jeśli chodzi ci o to, jak dużo Claude Code opowiada o swojej pracy, właściwym miejscem jest Output style wyżej albo plik z instrukcjami. Verbose polecamy włączyć tylko w trybie debugowania, kiedy coś nie działa i chcesz zobaczyć, co dokładnie zwróciła komenda.

Prompt suggestions

W polu, w którym piszesz, pojawia się gotowa propozycja tego, co można wpisać – dobrana do tego, co przed chwilą wydarzyło się w rozmowie. Claude Code pyta, czy ma coś zrobić, a w polu czeka już „tak, zrób to”. Propozycję zatwierdza się klawiszem Tab.

Jeśli nie chcesz skorzystać z proponowanej wiadomości, po prostu zaczynasz samodzielnie pisać w oknie odpowiedzi. Zalecamy zostawić włączone: na początku to jedno z niewielu miejsc, w których widać, jak w ogóle formułuje się prośby do Claude Code.

Language

Jedyna pozycja w panelu, gdzie wartość wpisuje się z ręki – nazwę języka podaje się po angielsku albo dwuliterowym skrótem, na przykład polish lub pl, a wpisanie default wraca do angielskiego. Interfejsu to nie zmienia: napisy, komendy i komunikaty Claude Code zostają po angielsku i nie ma ustawienia, które by to przestawiło. Kiedy piszesz z klawiatury, ta pozycja niewiele zmienia, bo rozmowa i tak idzie w tym języku, w którym zadajesz pytania – realną różnicę robi przy dyktowaniu głosem, gdzie nie ma tekstu, z którego dałoby się język rozpoznać.

Wygląd i wygoda pracy

Pięć pozycji, które nie zmieniają niczego poza tym, co widzisz na ekranie. Przy żadnej z nich nie da się popsuć nic poza własnym komfortem.

Theme

Motyw kolorystyczny interfejsu. Tu tylko odnotowujemy, że to miejsce, w którym się go zmienia.

Show tips

Podpowiedzi wyświetlane przy wskaźniku pracy, wtedy gdy Claude Code coś liczy – krótkie zdania w rodzaju „możesz przeciągnąć plik do okna terminala”. Tu nie mamy rekomendacji, bo to kwestia gustu: jednych bawi, innych rozprasza. Mamy za to jedno sprostowanie, bo wraca ono na szkoleniach regularnie – tip znaczy „istnieje taka funkcja”, a nie „coś jest nie tak i trzeba zareagować”. Podpowiedź pojawia się w losowym momencie i nie ma związku z tym, co akurat robisz, więc nikt nie musi niczego po niej klikać ani sprawdzać. To rozróżnienie warto mieć z tyłu głowy szczególnie pierwszego tygodnia, kiedy każdy nowy komunikat w terminalu wygląda na coś, co wymaga uwagi.

Reduce motion

Ogranicza animacje interfejsu – pulsowanie wskaźnika pracy, efekty przy zmianie ekranu i tym podobne rzeczy. Domyślnie wyłączone; włącz, jeśli animacje ci przeszkadzają.

Terminal progress bar

Podczas dłuższych operacji Claude Code wysyła do terminala informację o postępie, a sposób jej wyświetlenia zależy już od terminala: jeden narysuje pasek w tytule okna, inny podświetli ikonę na pasku zadań, a jeszcze inny zignoruje ją całkowicie. Włącz – kiedy działa, dostajesz sygnał, że coś się dzieje, bez patrzenia w okno terminala, a kiedy twój terminal tego nie obsługuje, po prostu nie stanie się nic.

Show turn duration

Po każdej odpowiedzi Claude Code dopisuje, ile czasu zajęło jej przygotowanie. Polecamy włączyć: to najtańsze źródło wyczucia, co w tym narzędziu jest szybkie, a co nie – po kilku dniach zaczynasz z tych liczb czytać rzeczy, których nie widać inaczej, na przykład że pytanie o jeden plik wraca od razu, a przeszukanie całego projektu trwa wieki.

Na koniec, w skrócie

Zmian, które naprawdę warto zrobić przy pierwszym otwarciu panelu, jest kilka i wszystkie mieszczą się w minucie. Wyłącz wyzwalacz słowa „ultracode” i Artifacts, sprawdź, czy Dynamic workflow size stoi na small albo medium, przełącz kanał aktualizacji na stable, a przy pytaniu o wersję zostań przy obecnej. Jeśli lubisz mieć informację zwrotną z terminala, włącz jeszcze pasek postępu i czas trwania odpowiedzi. Reszta może zostać tak, jak jest.

Do dwóch pozycji wrócisz później – to normalne: tryb uprawnień przestanie pasować w dniu, w którym zaczniesz zostawiać Claude’a z zadaniem zamiast prowadzić go za rękę, a Question auto-continue timeout przyda się pierwszego dnia, w którym odejdziesz od komputera w trakcie jego pracy. Reszta panelu ma sensowne wartości domyślne – najprawdopodobniej nie będzie potrzeby ich zmiany.